Lenny van Hout:

Mijn naam is Lenny van Hout. Ik ben een 22-jarige autodidact kunstenaar. Op mijn achttiende begon ik met schilderen tijdens een opname in een kliniek, waar ik terechtkwam vanwege suïcidale gedachten. Daar kreeg ik elke dag een uur creatieve therapie. Voor het eerst ontdekte ik hoe helend het is om nare gevoelens en gedachten te vertalen naar beeld. Ik schreef altijd al gedichten, maar vanaf dat moment begon ik mezelf serieuzer te ontdekken als kunstenaar. Inmiddels werk ik multidisciplinair: ik maak beeldend werk, grafisch werk, installaties, performances, muziek en spoken word. Daarnaast organiseer ik evenementen over mentale gezondheid onder de naam Moedt. Ik leef met de stofwisselingsziekte CDG type 1a en heb tussen mijn vijftiende en mijn tweeëntwintigste geworsteld met depressie. In mijn zoektocht naar herstel ontdekte ik dat begrip een van de belangrijkste dingen is en dat juist dát in deze tijd vol polarisatie vaak ontbreekt. Met mijn werk wil ik dat bespreekbaar maken en meer begrip voor elkaar creëren.

Mees van de Voren:

Woensdag eind 2023, een van de meest cruciale momenten voor de loop van mijn carriere. De ochtend dat ik vol spanning wakker werd zonder mijn wekker te horen. Ik wist zo eigenlijk al genoeg: Ik heb het belletje om te exposeren in een museum gemist. Op mijn 16de viel ik uit het schoolsysteem met een burn-out. Tijdens mijn revalidatieproces vond ik een passie voor tekenen. Deze passie in samenwerking met de bewijsdrang die ik na mijn burn-out richting de maatschappij voelde, uitte zich in de uitspraak: “op mijn 21ste ga ik leven van mijn kunst”. Ik was hier 17, wat had ik een ongelofelijk grote bek. Deze uitspraak deed ik ter promotie van mijn eerste expositie. Het was een succes. Dit vervolgde zich in meer schilderijen, opdrachten, kleding, samenwerkingen, exposities en zelfs een documentaire over mijn werk. In 2022 leefde ik officieel van mijn kunst. Mijn doel was behaald. Mijn leven bestond uit zuipen, meiden en hard werken. Ik voelde me een rockster en ik wilde meer. Vanaf nu zou ik op mijn 21ste verjaardag een expositie openen in een museum. Door mijn ongezonde kern van energie en algemene levensstijl haalde het leven me in, ik belandde in een nieuwe burn-out. Ik ben nog steeds dankbaar voor het missen van dit belletje, het was de druppel. Het kon zo niet verder. Ik ging in therapie, werd nuchter en stopte bijna volledig met maken. Nu op mijn 22ste heb ik mijn passie voor kunst weer terug gevonden en ben ik klaar om de beeldende documentatie van deze processen weer te laten zien