exposities|

later toon ik

Resultaat 1 - 5 van 5 exposities

Twee roodgetinte foto's met abstracte, donkere vormen hangen aan een touwtje, vastgebonden met wasknijpers. Een wazig persoon staat in een rood verlichte kamer.

28 feb

29 mrt

ONE FRAME AT A TIME

Het Kleinste Kamertje

“One frame at a time” Een archief van portretten dat over een periode van vijf jaar is opgebouwd, voortkomend uit een werkwijze die afstand neemt van het directe en snelle beeld. Elke foto vraagt om een lange belichtingstijd en plaatst de geportretteerde buiten het tempo van het dagelijks leven. De vereiste stilstand zorgt voor een ander soort aandacht: bewustwording van ademhaling, kleine onwillekeurige bewegingen en de moeite om stil te blijven staan. Wat begint als een technische keuze, wordt zo een moment van vertraging.

Een kale man met een bril en tatoeages gebaart vanaf een kruk, op blote voeten, naar een vrouw achter de toonbank in een drukke ruimte.

5 mrt

28 mrt

Ik probeer je te heugen

Ken Stoové

Dit onderzoek vertoont de innerlijke zoektocht van Ken Stoové, die een diep verlangen voelt om naar Suriname te reizen, het land waar zijn opa en vader hun eerste adem haalde. Hoewel hij er zelf nooit is geweest, leeft Suriname sterk in zijn verbeelding, gevormd door verhalen, gelezen teksten en dromen. Voor Ken staat het land symbool voor afkomst, identiteit en een mogelijke thuiskomst, maar ook voor onzekerheid. Hij vraagt zich af of hij er warmte en verbondenheid zal vinden, of zich juist een buitenstaander zal voelen, aan de rand van zijn eigen oorsprong.

Een sierlijke, lichtgekleurde keramische sculptuur met abstracte gravures staat op bakstenen, tegen een wazige, gelaagde fontein en groene planten op de achtergrond.

7 mrt

7 apr

How to Practice Paradise

Sasja Houba

Het werk ‘How to Practice Paradise’ van Sasja Houba is een project dat tuinen benadert als meer dan slechts een verlengstuk van het huis. Door kunst, geschiedenis en persoonlijke verhalen te combineren, onderzoekt dit werk hoe gewone tuinen kunnen veranderen in visies van het paradijs. Voor dit onderzoek bezocht Houba verschillende achtertuinen in en rondom Utrecht (waaronder Rijnsweerd, Sterrenwijk, Wilhelminapark en Zuilen), en interviewde ze tuineigenaren over de (symbolische) waarde van hun tuin. Daarnaast bestudeerde Houba afbeeldingen van het paradijs uit uiteenlopende tijden en culturen.

Talrijke kleine, kleurrijke knoopjes van verschillende groottes en tinten zijn verspreid over een lichtgekleurd, gestructureerd oppervlak.

2 apr

26 apr

De Ontknoping

Judith Spil

Opeens valt er iets kleins op de grond: wat zou het kunnen zijn? Het doek dat eerder verborgen bleef, is zojuist zichtbaar geworden door het vallen van een knoop. Judith Spil onderzoekt hoe je kwetsbaarheid zichtbaar kan maken. Ze maakt hierbij gebruik van alledaagse objecten. De vallende knopen komen los van het doek en vormen voortdurend een veranderend landschap op de grond.De knopen zijn verbonden aan de draad die langzaam wordt losgetrokken, en er zal een knoop vallen. Dit gaat langzaam, net zoals je bij het tonen van kwetsbaarheid beetje bij beetje delen van jezelf laat zien. Het is een onomkeerbaar proces: zodra je iets deelt met een ander, kan je niet meer terug. Het versterkt jullie band, maar het voelt ook alsof er iets wegvalt. Een beschermende laag mist, er wordt nu iets blootgelegd. Het is een mooi, maar ook pijnlijk proces waarbij je een deel van jezelf weggeeft, maar het kan je ook verbinden met andere mensen. Je neemt een risico, omdat je nooit weet hoe de ander reageert op jouw fragiliteit.

Abstracte, wazige achtergrond met een warm oranje-geel kleurverloop dat overgaat in een koel blauwgrijs.

4 apr

26 apr

Vergezichten met Gesloten Ogen

Florentien Stikkelorum

Kom kijken met je ogen dicht naar een nieuw kunstwerk van Florentien Stikkelorum, gemaakt voor de Exbunker. De donkerte van de Exbunker kan nóg donkerder, en tevens lichter. Vergezichten met Gesloten Ogen nodigt je uit om even te verstillen en te kijken waar je normaal niks ziet, naar je oogleden. Wat je ziet verschijnt niet vóór je, maar in je. Wat ontvouwt zich daar wanneer je er de aandacht aan geeft? En hoe groot is die ruimte achter je oogleden? Samen maken we de Exbunker even een oneindig grote plek, de plek van de verbeelding.