Het afgelopen jaar heb ik mijn werkruimte steeds meer als het werk zelf beschouwd. Hierbij stel ik het werkproces en spel centraal. De verrassingen die ik tegenkom op het moment dat ik me richt op het proces in plaats van het resultaat. De ontdekking in plaats van de conclusie. Het werk ‘werk in uitvoering’ gebruikt de afvalcontainer als vertrekpunt om waarde en verlangens in het maken te onderzoeken.

In de EXbunker ontstaat een situatie waarin de inhoud continu verandert en de handeling telkens verspringt. Met resthout en gevonden straatobjecten die eerder een andere functie hadden, werk ik aan een ruimte die balanceert tussen functie en vorm. Alles wat zich in de ruimte bevindt, gebruik ik om de ruimte te maken. Hier spelen inventieve, toevallige of ogenschijnlijk onhandige verbindingen telkens opnieuw een andere rol. Waar eindigt de uitvoering en waar begint het werk? Of kunnen deze twee termen ook in dezelfde zin van het woord bestaan?