We gaan naar buiten, kleden ons warm aan tegen de winterse wind en haasten ons zo snel mogelijk door de koude, natte straten richting onze volgende bestemming. Maar… onder onze voeten bevindt zich een parallelle wereld van kleine stukjes en beetjes, sporen van onze individuele en collectieve verhalen. Voorwerpen die soms in het zicht liggen, soms verborgen zijn en ongrijpbaar onder een blad vandaan gluren. Ze fluisteren, giechelen of roepen. Voorzichtig plukt Fiona het kleine roestige vleugelmoertje uit de goot en balanceer het in de palm van haar hand, brengt het voorwerp naar haar ogen voordat ze het in haar zak stopt, waar het samenkomt met andere vondelingen van de dag: een klein stukje rafelig touw en een verloren knikker. Spelen kinderen nog met knikkers? Fiona dacht dat ze al lang vergeten waren, bijna uitgestorven. En nu, hier….

Haar gevonden voorwerpen komen samen, sommige uit andere tijden, jaren, plaatsen…. Samen bouwen we aan een andere wereld met hun vergeten en ingebeelde verledens, flitsen van verhalen die zich vormen en verdwijnen terwijl Fiona haar kleine vondelingen rangschik en ze naar hun nieuwe avonturen leidt. De gevonden voorwerpen worden hun eigen entiteiten, kletsend, spelend, verstoppend in hoekjes of comfortabel zittend in hun eigen nieuwe doosje. Nieuwe levens en vorige levens kruisen elkaar, vermengen zich en vertellen nieuwe verhalen over ingebeelde herinneringen.