In deze reeks van vier schilderijen zet Manilo zijn overpeinzing van grammatologie en semiotiek voort, en wordt deze in verband gebracht met een hypothetische onderliggende structuur van synesthesie. Deze structuur, en die van semiotiek, worden vergeleken met een cognitieve structuur van gedachtevorming, en vervolgens worden al deze constructies samengebracht in een abstracter werk dat tracht een fundamentele formule te doorgronden. Elk schilderij symboliseert een van deze fenomenen. Dit is één stap in het langdurige artistieke proces van het begrijpen van de eigen geest.