Zes sculpturen hangen in mijn ruimte. Het zijn holle omhulsels, gemaakt van stof en was. Ze zijn als afgeworpen huid of kleed. Ze bevatten de tijd die hen heeft gevormd. In een, gedurende de expositie, steeds wisselende opstelling komen de sculpturen in andere verhoudingen tot elkaar te staan. Niet alleen hun verhouding verandert maar ook de ruimte zelf en de beleving ervan.
Deze expositie is verlopen. Dit toont EXbunker nu:
28 feb
29 mrt
Het Kleinste Kamertje
“One frame at a time” Een archief van portretten dat over een periode van vijf jaar is opgebouwd, voortkomend uit een werkwijze die afstand neemt van het directe en snelle beeld. Elke foto vraagt om een lange belichtingstijd en plaatst de geportretteerde buiten het tempo van het dagelijks leven. De vereiste stilstand zorgt voor een ander soort aandacht: bewustwording van ademhaling, kleine onwillekeurige bewegingen en de moeite om stil te blijven staan. Wat begint als een technische keuze, wordt zo een moment van vertraging.