Zes sculpturen hangen in mijn ruimte. Het zijn holle omhulsels, gemaakt van stof en was. Ze zijn als afgeworpen huid of kleed. Ze bevatten de tijd die hen heeft gevormd. In een, gedurende de expositie, steeds wisselende opstelling komen de sculpturen in andere verhoudingen tot elkaar te staan. Niet alleen hun verhouding verandert maar ook de ruimte zelf en de beleving ervan.
Deze expositie is verlopen. Dit toont EXbunker nu:
4 jul
26 jul
Adriënne Verburg
'De benen nemen,' waarom zeggen we dat zo? In plaats van 'ik ga ervandoor'? Tegelijkertijd worden mensen erop afgerekend als ze niet 'correct' Nederlands spreken. We accepteren allerlei gekke spreekwoorden, maar een kleine taalfout kan soms al genoeg zijn om iemand een soort van af te wijzen. Hoe we met elkaar communiceren, fascineert me enorm. Hoe vanzelfsprekend we het vinden. Hoe woorden regels volgen, hoe objecten met ons communiceren en hoe wij die dan weer lezen. En dan zijn er die spreekwoorden, die vaak iets benoemen waarvan de betekenis allang niet meer letterlijk is. Toch begrijpen we elkaar of is dat helemaal niet zo en doen we alsof? In mijn werk zoek ik de verwarring op in spreekwoorden, soms door het letterlijk te verbeelden, soms door iets kleins aan ze te veranderen.