'Sea, swallow me' is een fictieve ruïne van mijn woning, verzwolgen door de zee. Het werk verwijst naar Oud-Rilland, de verdronken versie van mijn geboortedorp dat in 1530 tijdens de Sint-Felixvloed is overstroomd.

Centraal in de installatie staat een muur van kloostermopachtige stenen, opgebouwd uit papier-maché met een toplaag van zand uit Westkapelle, waar mijn familie vandaan komt en ik mijn zomers doorbracht. De vorm van de stenen is gebaseerd op de historische kloostermop-verhouding 6:3:2 (30x15x10 cm), zoals gebruikelijk in de late middeleeuwen. In de zandlaag zijn objecten verwerkt: krabbenskeletjes van de Oesterdam, een vlinderhanger uit mijn jeugd, schelpen en puin van een gesloopt huis in Rotterdam. Daarnaast zijn er objecten verwerkt die zijn gevonden tijdens het slib lopen op de verdronken locatie van Oud-Rilland, zoals oude bakstenen, keramiek en glas.

De installatie oogt op het eerste gezicht als een oude, historische ruïne. Bij nadere inspectie wordt duidelijk dat het werk over de huidige tijd gaat: het waterpeil in Nederland staat op het laagste punt ooit gemeten, overstromingen nemen toe, en waterwerken zoals de Oosterscheldekering kampen met achterstallig onderhoud. Het werk stelt de vraag wat er van een leven zou overblijven als het water opnieuw zou komen.