Deze multimedia-installatie is het resultaat van een voortdurende dialoog tussen de digitale en fysieke wereld. Wat begint als een foto, digitale bewerking, screenshot, gif of een Google-afbeelding, kan net zo goed een object, kostuum of rekwisiet worden en vice versa. Geïnspireerd door de esthetiek van het vroege internet, zijn de multi-gelaagde, collage-achtige scènes waarin de kunstenaar als hoofdpersonage(n) verschijnen, een reflectie op haar eigen, evenals haar generatie’s virtuele en niet-virtuele identiteit. Zoals waargenomen bij de generatie kinderen die opgegroeid zijn op het internet, heeft de cybersfeer verder reikende mogelijkheden dan alleen als praktisch gereedschap en dient het als een ontastbare plek met een eigen etiquette, taal en set van principes. “Not All That Glitters is Pixel” heeft als doel de manier te onderzoeken waarop men het “zelf” ervaart online, terwijl ze het gebruiken als een essentieel instrument voor het vestigen van geloofssystemen en gemeenschappen. Een van de elementen van de installatie is een wandtapijt getiteld “Paradise is pixel”, dat conventionele voorstellingen van het bijbelse concept van het paradijs combineert met digitaal gemaakte en geprinte afbeeldingen, in een poging om te benadrukken dat het internet ook kan functioneren als een bewustzijnsverruimende metafysische ruimte.