Dingen die Klaartje van Essen in het dagelijks leven tegen komt, vormen de grondslag voor haar werk als een multidisciplinaire kunstenaar. Belangrijk in haar werk is als waar het natuurlijke het mechanische ontmoet. De mechaniek van een fietsenketting, een stuk boomschors of een oude Époisse kaas die lijkt op een stel hersenen die uit het lichaam zijn gevallen, kunnen aanleiding zijn voor een nieuw werk. In de studio beweegt Klaartje tussen verschillende media zoals fotografie, tekeningen, sculptuur en installatie. Het ene werk geeft aanleiding tot een volgend werk, het volgt elkaar op in een associatieve en intuïtieve manier. Haar werk is een poging om onzichtbare emoties van horror tot verlangen te vangen en zichtbaar te maken, emoties die zij zowel tegen komt in het dagelijks leven als in haar dromen. Het is een manier om deze gevoelens te kunnen onderzoeken en te communiceren door middel van een fysiek object. Veel van haar sculpturen komen tot stand door te graven in aarde en daar vervolgens gips in te gieten, deze techniek lijkt parallel te zijn aan de inhoud van haar werk. Graven in het donker, misschien het onbekende, verleden of toekomst, en door gips te gieten dit graven gezicht te geven, tastbaar en bestaand om nieuw licht op te schijnen.