Entropy No. 1 bestaat uit twee sculpturen die een eigen leven lijken te leiden. De werken hebben een skelet van metaal en een huid van latex, waardoor een spanningsveld ontstaat tussen een technisch object en iets dat bijna organisch aanvoelt. Door middel van een mechanisme wordt langzaam lucht in en uit de sculpturen geblazen, waardoor ze subtiel lijken te ademen.

De sculpturen dragen de sporen van tijd en verandering. De latex huid zal door de tijd heen verkleuren, beginnen te rimpelen en langzaam gaan hangen. Uiteindelijk zal het materiaal de lucht niet meer kunnen vasthouden en zal de ademhaling langzaam tot stilstand komen.

Het werk onderzoekt vergankelijkheid en de acceptatie dat niets voor altijd blijft bestaan. Entropy No. 1 nodigt uit om stil te staan bij de kwetsbaarheid van materialen, objecten en het leven zelf.