Binnen mijn dikke muren zet Elisabeth Kaldeway (1979) een voor haar en voor mij belangrijk thema centraal: mensen. Mensen die contact zoeken, mensen die geven, mensen die nemen nemen, voeden, voelen en bloeden. Mensen die alleen zijn, mensen die zich vervelen, mensen die bang zijn, slapen, dromen, spelen, lopen, vechten, leunen, liefhebben, zoeken, zoenen, plagen, zwijgen. Dit doet zij door verschillende materialen en technieken te gebruiken en door te experimenteren en te combineren van verschillende media: “Wat me daarbij steeds voor ogen staat is om wel één geheel, één beeld te creëren”.