Met het werk Defragmentatie stelt Maria Makridis de vraag: ‘wat blijft er over van het origineel als het door allerlei lagen heengaat? Bestaat er nog zoiets als ‘het origineel’?’ De manier hoe wij de wereld kennen blijft maar veranderen, maar de omgeving ontleden helpt Makridis om grip te krijgen op wat er gebeurt. Straks kunnen we onze omgeving van vroeger alleen nog maar ervaren via herinneringen, of als deze uiteindelijk vervagen, via een digitale nabootsing.

Over de titel van haar expositie vertelt Makridis: “De term defragmentatie komt van de handeling van het opnieuw ordenen van de gegevens op een harde schijf, om zo de lees- en schrijfsnelheid te verbeteren. In mijn werk zie ik mijn gedachten als de harde schijf, en de gegevens als de wereld om mijn heen”. Haar verbazing voor de wereld verbeeldt zij door alledaagse stukken van de werkelijkheid, zoals we hem kennen, in een nieuwe context te plaatsen. Hiermee wil ze laten zien zien hoe onze omgeving uit verschillende lagen bestaat, die afzonderlijk van elkaar eigenlijk niet bij elkaar passen. Door verschillende digitale technieken te gebruiken legt ze ook de nadruk op de digitalisering, en hoe deze onze blik op onze omgeving beïnvloed.