“Mijn ogen kleefden zich vast aan het bospad. Aan de hoekjes en gaten tussen de rotsblokken. Grote holle huiden. Misschien, omdat mijn benen korter waren, zou een rotsblok mijn lichaam toestaan zich in een afgelegen grot te buigen, waar ik zou kunnen oplossen in een wildernis, onbekend voor anderen.”
Deze expositie is verlopen. Dit toont EXbunker nu:
4 jul
26 jul
Adriënne Verburg
'De benen nemen,' waarom zeggen we dat zo? In plaats van 'ik ga ervandoor'? Tegelijkertijd worden mensen erop afgerekend als ze niet 'correct' Nederlands spreken. We accepteren allerlei gekke spreekwoorden, maar een kleine taalfout kan soms al genoeg zijn om iemand een soort van af te wijzen. Hoe we met elkaar communiceren, fascineert me enorm. Hoe vanzelfsprekend we het vinden. Hoe woorden regels volgen, hoe objecten met ons communiceren en hoe wij die dan weer lezen. En dan zijn er die spreekwoorden, die vaak iets benoemen waarvan de betekenis allang niet meer letterlijk is. Toch begrijpen we elkaar of is dat helemaal niet zo en doen we alsof? In mijn werk zoek ik de verwarring op in spreekwoorden, soms door het letterlijk te verbeelden, soms door iets kleins aan ze te veranderen.