Isabela Verhagen is een textielkunstenaar en antropoloog. Haar werk onderzoekt geleefde ervaringen van klimaatverandering en onze (vaak afwezige) relatie met de natuurlijke wereld. In haar textielinstallaties verweeft ze beelden uit recente nieuwsgebeurtenissen, persoonlijke en collectieve verhalen en onderzoeksgedreven materiaalkeuzes. Haar praktijk bevindt zich op het snijvlak van ambacht, ecologie en sociale verbeelding, en gebruikt de taal van textiel om te vragen hoe mensen milieuproblemen opmerken, negeren of zich eraan aanpassen.

Isabela ziet haar kunst als een bijdrage aan klimaatrechtvaardigheid en als een oproep om alert en betrokken te blijven. Textiel is haar voornaamste medium: zachte, lichamelijke materialen die geheugen, arbeid en intimiteit met zich meedragen. Naaien, breien en weven vormen de basis van haar werkwijze, gekozen vanwege hun tactiliteit en vanwege de mogelijkheid om ruwe vezels tot voltooide werken te transformeren zonder zware machines.

In de afgelopen jaren heeft Verhagen haar aandacht verdiept in de herkomst en impact van de materialen waarmee ze werkt, geleid door de overtuiging dat milieubewustzijn moet beginnen met haar eigen praktijk. Ze omarmt bewust tijdsintensieve processen als een vorm van verzet tegen snelle, extractieve industrieën. Haar materiaalonderzoek loopt uiteen van het verbouwen en verwerken van vlas tot linnen, tot het spinnen van wol van lokale Nederlandse schapen, tot het experimenteren met natuurlijke kleurstoffen zoals indigo, avocadoschillen en uienschillen.

Een terugkerende techniek in haar werk is IKAT Indonesisch) en de Japanse tegenhanger daarvan, Kurume Kasuri, zichtbaar in projecten zoals Dweilen met de Kraan Open en Natureʼs Revenge – Part One. Geduld, aandacht en zorg blijven centraal staan in haar praktijk en ze deelt vaak de processen achter elk werk als onderdeel van de betekenis ervan op haar social media.