In deze installatie ontmoeten drie generaties elkaar in licht, beweging en stilte. De witte maskers vertegenwoordigen geen verhulling, maar onthulling: ze laten zien hoe identiteit wordt gevormd in persoonlijke, familiale en culturele lagen.
Mijn grootmoeder, mijn moeder en ik delen een diepgewortelde afkomst in het Caribisch gebied, in wateren die Dominicaanse, Curaçaose en Latijns-Amerikaanse verhalen met zich meedragen. De zee in de film is geen specifieke plek, maar een symbool van oorsprong, herinnering en de nalatenschap van onze voorouders.

Mijn moeder vormt het levende middelpunt van de film. Gekleed in het zwart, een absorberende en neutrale kleur, draagt ze de maskers één voor één. Ze vormt de brug tussen generaties, tussen verleden en toekomst, tussen wat blijft en wat verandert. Haar beweging door het licht vervloeit identiteit: oorsprong wordt projectie, en het lichaam wordt een plek waar geschiedenis en individualiteit samenkomen.

De projectie vervormt en onthult tegelijkertijd. De zee glijdt over onze gezichten: het water dat onze cultuur en geschiedenis draagt, stroomt letterlijk over ons heen. Zo ontstaat een visuele metafoor voor diaspora en identiteit: we zijn nooit slechts één plek of één verhaal, maar een mix, een beweging, een voortdurende wording.
Deze installatie gaat over kracht in verbinding. Over drie vrouwen, elk met een eigen verhaal, die samen een onbreekbare band vormen. Over hoe we onze identiteit bouwen op de schouders van hen die ons voorgingen, zonder onszelf te verliezen. Over hoe we elkaar door dik en dun dragen, en hoe kracht soms juist voortkomt uit kwetsbaarheid.